...اندكي صبر سحر نزديك است

صلی الله علی الباکین علی الحسین

masiha-nafas — Fri, 25 Dec 2009 09:34:18 GMT

یا ابا عبدالله

یا ثار الله

یا مصباح الهدی

یا سفینه النجاه

کدامین درس را از مکتب سرخ تو نمی توان آموخت ؟

********************************
به حرمت تاسوعا:
به گونه ی ماه
    نامت زبانزد آسمانها بود
            و پیمان برادریت
           با جبل نور
      چون آیه های جهاد
              محکم
      ***
        تو آن راز رشیدی
              که روزی فرات
        بر لبت آورد
و ساعتی بعد
       در باران متواتر پولاد
                بریده بریده
                             افشا شدی
و باد
         تو را با مشام خیمه گاه
       در میان نهاد
        و انتظار در بهت کودکانه ی حرم
                    طولانی شد

   تو آن راز رشیدی که روزی فرات
   بر لبت آورد
               و کنار درک تو
                    کوه از کمر شکست

« سید حسن حسینی »

یاد امام و شهدا...

masiha-nafas — Tue, 15 Dec 2009 21:46:32 GMT

درود بر حقیقت همیشه جاوید تاریخ

حج ناتمام، ذبح ناتمام

masiha-nafas — Tue, 01 Dec 2009 21:03:18 GMT

إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتًا لِلّهِ حَنِيفًا وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ

به راستى ابراهيم پيشوايى مطيع خدا و حق‏گراى بود و از مشركان نبود

این روزها به حج ناتمام آقا ابا عبدالله می اندیشم. امام حسینم را با پدرش حضرت ابراهیم (ع)، مقایسه می کنم. این روزها به عشق می اندیشم. به عشقی که هر دو به خداوند داشتند. به پذیرش معشوق می اندیشم. به عشقبازی با خدا. به آخرین مرتبت عشق. به مولا ابا عبدالله که ثارالله است. خون خداست. و خدا قربانی فرزندانش را می پذیرد و حتی قطره ای از خون گلوی فرزند شش ماهه اش را به زمین باز نمی گرداند.

به ابراهیم (ع) می اندیشم . به ذبح ناتمام فرزندش. به پذیرش معشوق...

وَاللّهُ فَضَّلَ بَعْضَكُمْ عَلَى بَعْضٍ

**********************************

آن سان که به جز خدای معبودی نیست
مانند علی به کعبه مولودی نیست
بر خویش قسم خورده و فرموده خدا
در طاعت بی مهر علی سودی نیست

عید بزرگ شیعیان، عید سعید غدیر خم مبارک باد

فرهنگ وارداتی...

masiha-nafas — Mon, 16 Nov 2009 12:56:51 GMT

درس 2 واحدی شیوه های نقد، مبحث ژانر شناسی و بررسی شیوه نقد جامعه شناسانه:

نقد فیلم مستند "شهر من پیتزا، ساخته علا محسنی"

ایده ی فیلم، جذاب و منحصر بفرد بود. این که با موضوعی مثل پیتزا بتوان مردم تهران را مورد بررسی قرار داد.

با بررسی این مسئله که چه قشری از مردم طرفدار پیتزا هستند و چه قشری از خوردن آن اِبا می کنند، می توان به تقابل سنت و مدرنیته حتی در نوع غذا نیز پی برد. زندگی ماشینی، مشغله ی زیاد، نقش سرعت در زندگی افراد نسل جدید جامعه، تاثیر پذیری فرهنگی مردم ایران، راحت طلبی، علاقه به تقلید از شیوه زندگی اروپایی، مدرنیته، مدرنیته، مدرنیته... اینها شاید بخشی از دلایل استقبال قشر جوان و تحصیلکرده و به اصطلاح روشنفکر جامعه از پیتزا (یا همان شیوه زندگی اروپایی) باشد.

قرار دادن غذاهایی سنتی همچون کله پاچه و آبگوشت در مقابل پیتزا، همان تقابل سنت و مدرنیته را به روشنی نمایش می داد. نسل گذشته و قشر کم سواد و کم درآمد، افرادی بودند که در مقابل پیتزا جبهه می گرفتند و حتی از خوردن آن (به میزبانی کارگردان) نیز لذت نمی بردند. در مقابل جوانان و مرفهین از علاقمندان به پیتزا به شمار می آمدند.

به نظر می آید پیتزا غذایی نیست که افراد بصورت خانوادگی برای خوردنش به رستوران مراجعه کنند. در عوض غذایی محبوب مجردان و جوانان است.

مسئله ی تاثیر پذیری ایرانیان و سال آغاز ورود پیتزا به ایران که همزمان با سالهای آغازین پس از جنگ تحمیلی است (سال 70)، شاید ورود ایران به مرحله ی پذیرش فرهنگ غرب را آشکارتر بیان کند. شاید بتوان گفت این تنها به علت تطابق ذائقه ایرانیان با این غذای ایتالیایی ست اما نباید از این نکته غافل شد که با ورود پیتزا به سفره ی غذایی ایرانیان، فرهنگ پیتزا خوری هم وارد فرهنگ ایرانیان شد.

توجه به افراد استقبال کننده و مکان خوردن پیتزا (فست فودها) و... یعنی توجه به همان فرهنگ وارداتی پیتزا خوری.

اینجا دیگه کجاست؟

masiha-nafas — Thu, 05 Nov 2009 08:15:13 GMT

نمی دونم وقتی تب داشته باشی، فکر و خیال به سرت می زنه یا وقتی فکر و خیال زیادی می کنی، تب می کنی.ولی به هر حال تب یه نشونه ست. نشونه ی بیماری...

حالا وقتی این تب با دارو پایین نیاد و لرزم باهاش همراه بشه، دیگران رو نگران می کنه. حالا دیگه نمیشه مرز سرما و گرما رو حس کرد. حال عجیبی داری. در یه لحظه هم سردت میشه هم گرمته.

انگار تو برزخ گیر کردی. می سوزی. گُر می گیری. سرد میشی. یخ می کنی. اینجا دیگه کجاست؟ جایی بین بهشت و جهنم؟ نمی دونی...

یا سلطان...

masiha-nafas — Thu, 29 Oct 2009 09:24:32 GMT

دوم ابتدایی بودم. باز عید شده بود و حال و هوای حرم آقا علی بن موسی الرضا علیه السلام افتاده بود تو سرم. بار و بندیل رو بستیم و ...

وقتی روبروی گنبد طلایی آقا ایستادیم، چشم دوخته بودم به تو. به چشمات که مثل کاسه های سقا خونه زلال شده بود. به دست راستت که با ادب و خضوع چسبونده بودی به سینه ت. به لبهات که آروم آروم می لرزید و به طنین صدای مردونه ات که خاضعانه می گفت: « السلام علیک یا سلطان، یا ابالحسن، یا علی بن موسی ایها الرضا، یا غریب الغربا، یا معین الضعفا، و رحمه الله و برکاته » ، (و سلطان رو با چه ابهتی ادا می کردی) به تو خیره شده بودم و همون طور که رفتار و حرکاتت رو تکرار می کردم، مثل تو دست به سینه در مقابل آقا خم شدم و وقتی حرکت کردی به سمت صحن گوهرشاد، دنبالت دویدم...

اذن دخول رو خوندی و آروم اشک ریختی... زیارت نامه که می خوندی فقط دلم می خواست همه ی وجودم چشم بشه و نگات کنم. باهات تکرار می کردم. تازه قرآن خوندن رو یاد گرفته بودم. زیارت نامه رو دادی دستم و گفتی با من بخون. با صدای تو خط می بردم. نه... با صدای تو «حظ » می بردم...

منو گذاشتی رو شونه هات. گفتی تا جایی می ریم جلو که کسی رو اذیت نکنیم. رفتیم. رفتیم. رفتیم... اونقدر که درست چسبیدیم به ضریح. بهم گفتی ببوس پسر. دست بکش....

وقتی منو گذاشتی رو زمین، دستامو کشیدم رو صورتت و محکم بوسیدمت. بغلم کردی و گفتی واسه منم دعا کردی؟

هیچ وقت، هیچ هشتم آبانی (8/8) رو دوست نداشتم. هیچ وقت. همیشه از همه ی هشتم آبان ها بدم میومد. سیاه بودن. مثل اون روز...

اما امسال هشتم آبان رو دوست دارم. یاد تو و امام رضا (ع) رو با هم برام زنده می کنه. امسال هشتم آبان روز تو و عشقت به مولای رئوف مونه.

راستی برام دعا می کنی؟

ماجراهای من و علی آقا...

masiha-nafas — Thu, 22 Oct 2009 11:46:18 GMT

وقتی وارد خونه شدم هندزفری تو گوشم بود. داشتم یه آهنگ از محمد نوری گوش می کردم. تا منو دید گفت همون آهنگی رو که داری گوش میدی برام بلوتوث کن! گفتم به دردت نمی خوره. راه رو گرفتم که برم ، گفت حالا بفرست، اگه به درد نمی خورد پاکش می کنم! گفتم تو مگه میدونی من چی دارم گوش میدم؟ گفت واسه همین میگم بفرست. می خوام بدونم دیگه!!!

یه بازی جدید خریده بودم، یه رالی فوق العاده. رفتم تو اتاقم که بازی رو نصب کنم، دیدم پشت کامپیوترم نشسته! گفت می خوای چیکار کنی؟ گفتم اگه اجازه بفرمایید می خوام یه بازی نصب کنم. گفت بلدی؟! گفتم تو بلدی؟ خندید و سرش رو بالا گرفت و با غرور خاصی گفت ای بابا این که کاری نداره. اول میری تو منوی استارت (و منوی استارت رو باز کرد)، بعدش کنترل پنل، بعد بازی قبلی رو آنیستال می کنی، بعد سی دی رو میذاری و ...

داشت پازل درست می کرد. حسابی سرش گرم بود. زیر لب آوازم می خوند. اونم چی؟ محسن چاوشی. صداشو بم کرده بود. شبیه صدای خواننده. رفیـــــق من، سنگ صبور غمهــام، به دیدنم بیـــا که خیلی تنهام...

دیسکانکت شدم تا با مهمونا سلام و احوالپرسی کنم. گفت اینترنت بودی؟ گفتم آره. با دست زد رو شونه م و گفت این همه میری اینترنت، یه بازی اسپایدرمن واسم دانلود کنی چی میشه؟! گفتم چشم. گفت یه ماهه داری میگی چشم. نکنه بلد نیستی دانلود کنی!!!

سر کلاس نشسته بودم. استاد خیلی گیری بود. داشت با آب و تاب حرف میزد. یهو صدای زنگ اس ام اس گوشیم، رفت رو اعصاب استاد. شرمنده شدم. عذرخواهی کردم. اخمی کرد و حرفشو ادامه داد. اس ام اس (ببخشید پیامک) رو که باز کردم دیدم خودشه. علی آقا. حروف بی معنایی رو پشت سر هم ردیف کرده بود و...

تو حیاط داشت دوچرخه بازی می کرد. کاپوت ماشینو زده بودم بالا و داشتم موتورو چک می کردم، یهو دیدم ساکت شد. سرک کشیدم دیدم زنجیر چرخش افتاده. داره با آرامش جا میندازه. آزمون و خطا می کرد. یه هفت هشت باری که سعی کرد و نتونست، رفتم جلو گفتم کمک نمی خوای؟ بلند شد، یه قدم رفت عقب و با بی تفاوتی گفت کار سختی نیست. ولی اگه دوست داری باشه بیا درستش کن!!!

داشت نقاشی می کشید. رفتم کنارش نشستم. گفتم چی داری می کشی. سرش آورد بالا و گفت معلوم نیست؟ با خنده گفتم چرا بابا. منظورم اینه که چه ماشینیه؟ گفت ماشین، فقط پرشیا ! مثل ماشین بابام. معنی پوزخندشو بعد از این حرف نفهمیدم!

...

این علی آقای ما 6 سالشه و هنوز مدرسه نرفته. باورش کمی مشکله. ولی سعی کنید خیلی شگفت زده نشید... بچه های عصر جدیدن دیگه !!!

لا احول عنها و لا ازول ابدا

masiha-nafas — Tue, 29 Sep 2009 13:50:18 GMT

اللهم ارنی الطلعه الرشیده و الغره الحمیده و...

هیچ از خودمان پرسیده ایم که برای دیدن روی ماهش چه کرده ایم؟

اصلاً اگر این دعا مستجاب شود، روی دیدنش را داریم؟

اگر او با کرم ذاتی و محبت آسمانی اش، به چهره ی گناه آلودمان نظری بیندازد، توان ایستادن خواهیم داشت؟ آب نخواهیم شد از خجالت اعمالمان؟

اللهم اجعلنا من خیر اعوانه و انصاره و الذابین عنه و ...

و المستشهدین بین یدیه ...

سنگینی این خواسته از گرمی امیدمان است یا نیکی اعمال مان؟ شاید هم تنها یک آرزوست. آرزویی عجیب و شیرین. یا شاید هم بی توجه به معانی بلندش فقط زمزمه می کنیم...

فانک قلت و قولک الحق ظهر الفساد فی البر و البحر بما کسبت ایدی الناس...

و ما به دست خود، خویشتن را چه آسان به هلاکت انداخته ایم...

به امید ظهورت یا صاحب الزمان.

اللهم اکشف هذه الغمه عن هذه الامه بحضوره و عجل لنا ظهوره

انهم یرونه بعیداً و نرئه قریبا...

یا کریم العفو ...

masiha-nafas — Fri, 18 Sep 2009 18:10:18 GMT

این روزها که مهمان تو بودم، این روزها که برای حضور در مهمانیت دست خالی آمده بودم، وقتی به دستهای دوستانت خیره می شدم که لااقل خالی نبودند، شرمنده ی حضور بی ادبانه ام می شدم. مهمانی عظیم تو به هدیه ی من نیازی نداشت اما من محتاج نگاهی از سوی تو بودم. بنابراین همچون کودکی که برای جلب توجه، بی دلیل گریه می کند، گوشه ای می ایستادم و آرام آرام اشک می ریختم. دستان مهربان تو را بارها و بارها دیدم که بر سرم کشیدی. احساسشان کردم . اما ...

دستان من خالی بود، و کوله باری که وقت آمدن پشت در گذاشته بودم، سنگین ِ سنگین. شنیده بودم اگر ببخشی ام بی کوله بار باز خواهم گشت. سبکبال... رها...

می دانستم سریع الرضا هستی و ارحم الراحمین. کریم العفو و غفار الذنوب . ظن من به تو نیکو بود. می دانستم و به یقین هم رساندیَم. اما... وای بر من. وای بر من. شبهای ناب مهمانیت گذشتند. تو مرا بخشیدی و من مطمئن شدم. اما... اما اصرار کردم بر گناهی که از آن چشم پوشیده بودی. درگذشته بودی. عفو کرده بودی. وای بر من. وای بر من. اگر از این غم بمیرم هم کم است...

فزت و رب الکعبه

masiha-nafas — Wed, 09 Sep 2009 04:18:18 GMT

به خدا سوگند هيچ امر خلاف انتظاري براي من رخ نداده است

و من به آرزوي خود که شهادت است ، رسيدم.

مثل من ، مثل کسي است که شب تاريک در جستجوي آب در صحرايي مي گردد

و ناگاه چاه آب و يا سرچشمه اي پيدا مي کند.

مثل من ، مثل جوينده اي است که به مطلوب خود نائل شده است...