بعد از يه دورۀ طولاني امتحانات و دوري و بي خبري از همه چيز و همه جا ، دوباره اومدم تا اينجا حرف هام رو بزنم. تازه فهميدم چقدر اين وبلاگ و دوستان اينترنتي م رو دوست دارم. وقتي كوچيك تر بودم، هر وقت فكري آزارم مي داد يا وقتي قدرت تحملم رو از دست مي دادم، يا به هر علتي هيجان زده مي شدم (حالا مثبت يا منفي) حرف دلم رو مي نوشتم. اونوقت آروم مي شدم. انگار اون برگه هاي سفيد معجزه مي كردن. حالا هم اين محيط مجازي! حكم همون كاغذهاي سفيد رو برام پيدا كرده. به اضافۀ يه حسن تازه. اونم داشتن مخاطب ِ البته مخاطبايي كه اهل تفكرن و فكرهاي سالمي دارن. به خاطر همين از همۀ شماهايي كه هميشه همراهيم مي كنيد و مطالب به درد نخور منو مي خونيد، واقعاً ممنونم.

اگه اين چند وقت مي تونستم بنويسم، حتماً دربارۀ غزه حرف هاي دلمو مي نوشتم. يا دربارۀ تحريم برنامۀ 90 و عادل فردوسي پور و ...

پس معلوم ميشه اين صفحه هاي مجازي يه عيب دارن. اونم تاريخ مصرف مطالب ِ . يعني حسن داشتن مخاطب اين عيب رو پيدا مي كنه كه اگه دربارۀ اوضاع روز حرفي مي زني بايد يه روز باشه .

_______________________________________________________________

ممنون از تحملتون...