خيمه هاي سيدالشهدا (ع) داره برپا ميشه. بيرق هاي سبز و سياه ، دوباره دارن فرياد واحسين سر ميدن. طبل ها و دهل ها و زنجير ها اومدن وسط ميدون. صداي قافلۀ عشق به گوش مي رسه. باز صداي العطش از تو خيمه هاي اباعبدالله (ع) داره گوش فلك رو كر ميكنه. باز هم صحبت از قامت عباس بن علي(ع)  و رشادت و ادب و وفا و عشق و مردونگي ِ . باز هم خدا داره به حسين(ع) و عباسش مي نازه.

گاهي وقتا كه فكر مي كنم با وجود اين همه گناه ، چرا خدا باز هم بهمون رحم مي كنه و به شهري مثل تهران بلايي نازل نمي كنه ، آخر ِ همۀ فكرهام به محرم و عزاداري عاشقونۀ بچه هيئتي ها ختم ميشه. ياد نذرهاي مردم ميفتم و بزرگواري ائمه كه تو اين ماه رنگ و بوي بيشتري داره.