نمی دونم وقتی تب داشته باشی، فکر و خیال به سرت می زنه یا وقتی فکر و خیال زیادی می کنی، تب می کنی.ولی به هر حال تب یه نشونه ست. نشونه ی بیماری...

حالا وقتی این تب با دارو پایین نیاد و لرزم باهاش همراه بشه، دیگران رو نگران می کنه. حالا دیگه نمیشه مرز سرما و گرما رو حس کرد. حال عجیبی داری. در یه لحظه هم سردت میشه هم گرمته. 

انگار تو برزخ گیر کردی. می سوزی. گُر می گیری. سرد میشی. یخ می کنی. اینجا دیگه کجاست؟ جایی بین بهشت و جهنم؟ نمی دونی...

دوم ابتدایی بودم. باز عید شده بود و حال و هوای حرم آقا علی بن موسی الرضا علیه السلام افتاده بود تو سرم. بار و بندیل رو بستیم و ...

وقتی روبروی گنبد طلایی آقا ایستادیم، چشم دوخته بودم به تو. به چشمات که مثل کاسه های سقا خونه زلال شده بود. به دست راستت که با ادب و خضوع چسبونده بودی به سینه ت. به لبهات که آروم آروم می لرزید و به طنین صدای مردونه ات که خاضعانه می گفت: « السلام علیک یا سلطان، یا ابالحسن، یا علی بن موسی ایها الرضا، یا غریب الغربا، یا معین الضعفا، و رحمه الله و برکاته » ، (و سلطان رو با چه ابهتی ادا می کردی) به تو خیره شده بودم و همون طور که رفتار و حرکاتت رو تکرار می کردم، مثل تو دست به سینه در مقابل آقا خم شدم و وقتی حرکت کردی به سمت صحن گوهرشاد، دنبالت دویدم...

اذن دخول رو خوندی و آروم اشک ریختی... زیارت نامه که می خوندی فقط دلم می خواست همه ی وجودم چشم بشه و نگات کنم. باهات تکرار می کردم. تازه قرآن خوندن رو یاد گرفته بودم. زیارت نامه رو دادی دستم و گفتی با من بخون. با صدای تو خط می بردم. نه... با صدای تو «حظ » می بردم...

منو گذاشتی رو شونه هات. گفتی تا جایی می ریم جلو که کسی رو اذیت نکنیم. رفتیم. رفتیم. رفتیم... اونقدر که درست چسبیدیم به ضریح. بهم گفتی ببوس پسر. دست بکش....

وقتی منو گذاشتی رو زمین، دستامو کشیدم رو صورتت و محکم بوسیدمت. بغلم کردی و گفتی واسه منم دعا کردی؟

هیچ وقت، هیچ هشتم آبانی (8/8) رو دوست نداشتم. هیچ وقت. همیشه از همه ی هشتم آبان ها بدم میومد. سیاه بودن. مثل اون روز...

اما امسال هشتم آبان رو دوست دارم. یاد تو و امام رضا (ع) رو با هم برام زنده می کنه. امسال هشتم آبان روز تو و عشقت به مولای رئوف مونه.

راستی برام دعا می کنی؟