...... عطش انتظار .......

 

  

بالاخره رسيد.

قشنگ ترين و عاشقانه ترين روز سال با كارواني از انتظار و عشق و شور و شادي و شيريني و مولودي و چراغوني و ... اومد و بعد از يه مكث كوتاه ، رفت.

شب و روزي كه ميشد جاي پاي اميد و حسرت ديدار و عطش انتظار رُ تو چشماي همه ي آدما ديد. گاهي حتي ميشد به راحتي "حضور" مولا رو احساس كرد. ميشد با صداي بلند واسه "ظهور"ش دعا كرد.

شب و روزي كه انگار همه ي مردم شهر عاشق شده بودن. انگار همه تشنه بودن. "تشنه ي ديدار" . تو شلوغي و همهمه ي مردم ، تو جشنها و حتي تو خيابونا و پياده روها ، همه جور آدمي مي شد ديد. از هر قشري ، با هر تيپ و قيافه اي ،‌با هر مرام و مسلكي.

انگار هيچ چيزي براي عاشقي ، "مانع" نبود. هيچ كس بابت انتظارش ، بابت عطشي كه تو دلش بود ، از كسي خجالت نمي كشيد. حتي پسري كه موهاشو دم اسبي بسته بود ، يا اون دختري كه چهره ش پشت اون همه رنگ ، محو شده بود ، راحت و بي دغدغه _ آخر مجلس مولودي_ اشك ريختن و بلند بلند "اللهم عجل لوليك الفرج" خوندن. درست مثل بچه بسيجي هاي محل...

اما اي كاش آتيش دلدادگيمون ، فرداي نيمه ي شعبان ، يكباره خاموش نشه. اي كاش يادمون بمونه كه مولا هميشه هست و هميشه ناظر ِ‌ اعمالمون ِ . اي كاش فرداي عاشقيمون ،‌ فارغ نشيم از عشق.

 

************************************************************

راستي تا يادم نرفته از همه ي شماها كه عاشقونه واسه مولا صاحب الزمان (عج) ، هديه فرستادين صميمانه و از ته دلم تشكر مي كنم. مي دونم كه نيازي به تشكر ِ من ندارين . اينو فقط به خاطر رعايت ادب گفتم و بس. وگرنه اوني كه بايد بپذيره....

 

 

 

.........عاشقان عيدتان مبارك باد.........

 

             

 

                    

                       سحر از دامن نرجس، برآمد نوگلي زيبا 
                    گلي کز بوي دلجويش، جهان پير شد برنا

                    زهي سروي که الطافش، فکنده سايه بر عالم 
                    زهي صبحي که انفاسش، دميده روح در اعضا

                    سپيده دم ز درياي کرم برخواست امواجي 
                    که عالم غرق رحمت شد، از آن مواج روح افزا

                    به صبح نيمه شعبان تجلّي کرد خورشيدي 
                    که از نور جبينش شد، منوّر ديده زهرا

                    چه مولودي که همتايش نديده ديده گردون 
                    چه فرزندي که مانندش، نزاده مادر دنيا

                    به صولت تالي حيدر، به صورت شبه پيغمبر  
                    به سيرت مظهر داور، وليّ والي والا

                    قدم در عرصه عالم، نهاده پاک فرزندش 
                    که چِشم آفرينش شد، ز نورش روشن و بينا

                    به پاس مقدم او شد، مزيّن عالم پائين 
                    ز نور طلعت او شد، منوّر عالم بالا

                    چو گيرد پرچم (انّا فتحنا)، در کف قدرت 
                    لواي نصرت افرازد، بر اين نُه گنبد خضراء

                    شها چشم انتظاران را، ز هجران جان به لب آمد 
                    بتاب اي کوکب رحمت، بر افکن پرده از سيما

                    تو گر عارض بر افروزي، جهان شود روشن 
                    تو گر قامت برافرازي، قيامت ها شود برپا

                    تو گر لشگر برانگيزي، سپاه کفر بُگريزد 
                    تو گر از جاي برخيزي، نشيند فتنه و غوغا

                    بيا اي کشتي رحمت، که دريا گشت طوفاني 
                    چو کشتيبان توئي، ما را چه غم از جنبش دريا

                    خوش آن روزي که برخيزد، ز کعبه بانگ جاء الحقّ 
                    خوش آن روزي که برگيرد، حجاب از چهره زيبا

 

                                              

 

                    

 

 

:::::: بفرماييد فردا زودتر فردا شود ، امروز :::::

 

            

 

               

بفرماييد فروردين شوند اسفندهاي ما

نه بر لب ، بلكه در دل گل كند لبخندهاي ما

 

بفرماييد هر چيزي همان باشد كه مي خواهد

همان ، يعني نه مانند من و مانندهاي ما

 

بفرماييد تا اين بي چراتر كار عالم ؛ عشق

رها باشد از اين چون و چرا و چندهاي ما

 

سر ِ مويي اگر با عاشقان داري سر ِ ياري

بيفشان زلف و مشكن حلقۀ پيوندهاي ما

 

به بالايت قسم ، سرو و صنوبر با تو مي بالند

بيا تا راست باشد عاقبت سوگندهاي ما

 

شب و روز از تو مي گوييم و مي گويند، كاري كن

كه "مي بينم" بگيرد جاي "مي گويند" هاي ما

 

نمي دانم كجايي يا كه اي ، آنقدر مي دانم

كه مي آيي كه بگشايي گره از بندهاي ما

 

بفرماييد فردا زودتر فردا شود ، امروز

همين حالا بيايد وعدۀ آينده هاي ما

 

     «قيصر امين پور»

 

 

 

مژده اي دل كه مسيحا نفسي مي آيد...

    

                     

 

داره مي رسه.

بزرگ ترين روز هستي.

روزي كه تمام سال رُ به انتظارش ميشينيم تا برسه.

روزي كه عاشق ميشم و شاهد عشق بازي همۀ آدماي منتظر ميشم.

نميدونم همراهم ميشي يا نه؟

نمي دونم تو هم با من عاشق ميشي باز، يا نه؟

ميخوام با هم ، كنار هم ، همصدا با هم ، عاشقانه ترين ترانۀ هستي رُ زمزمه كنيم.

ميخوام يه هديه آماده كنيم براي "ولي نعمت ِ مون "

آره .... واضح تر ميگم:

مي دونم كه تو هم منتظر "روز ميلاد مولا صاحب الزمان" هستي.

نيمۀ شعبان نزديك ِ ، دوست ِ من.

ميخوام با كمك تو و بقيۀ منتظراي "آقا" هر چقدر ،‌ يعني هر چند جزء كه مي تونيم ، قرآن بخونيم . به نيت ظهور هر چه سريع تر مولا.

 

پس : همه با هم روز نیمه شعبان به آقامون قرآن هدیه میدیم

    به نیت ظهور هرچه سریع تر مولا صاحب الزمان (عج)

                                             

                                              

 

برام بنويس كدوم جزء يا چند تا جزء رُ برات كنار بذارم.

اينطوري ميشه با مقدس ترين كلام عالم ، بهترين هديه رُ به آقا تقديم كرد.

مگه نه؟

   

                      

 

 

میلاد پرچمدار قیام سرخ حسینی مبارک باد

 

"  بار خدایا مرا چنان قرارده که هنگام اضطرار به (کمک و یاری) تو (بر دشمن) حمله آورم، و هنگام نیازمندی از تو بخواهم، و هنگام درویشی (یا ذلت و خواری) به درگاه تو زاری کنم، و مرا چون بیچاره شوم به یاری خواستن از غیر خود و چون فقیر گردم به فروتنی برای درخواست از غیر خویش و چون بترسم به زاری کردن پیش غیر خود آزمایش مفرما."

 

:: فرازی از صحیفه سجادیه ::

 

 

ميلاد سردار عشق و ادب و وفا مبارك

                            

                                                                                                                                       

 

                            امشب است آن شب كه شادى بر در دربار عشق        

                             حلقه مى‌كوبد كه عقل آمد پى دیدار عشق

 

                              ساقیا لبریز كن امشب ز مى پیمانه را 

                              تا به مستى پرده بردارم من از اسرار عشق

 

                              سینه زن‌ها، سینه چاكان، سینه سرخان را بگو     

                              دست افشانى كنید آمد سپه‌سالار عشق

 

                              تا كه سازد پرچم خودكامگى را سرنگون        

                              زد قدم در ملك عالم میر و پرچمدار عشق

 

                              نقطه پرگار هستى گر حسین بن على است                      

                              آمد از ره پاسدار نقطه پرگار عشق

 

                              تا دهد سرمشق جانبازى به جانبازى ما   

                              آمد آن جانبازى قطعه قطعه پیكار عشق

 

                              آن كه با تیغ كجش شد قامت اسلام راست      

                              آمد از ره تا ببوسد سنگر ایثار عشق

 

                              تشنه لب رفت و برون شد تشنه و لب تشنه كرد   

                              جان شیرین را نثار مقدم دلدار عشق

 

                              بر سر پیمان نشست و با عدو پیمان نبست          

                              داد سر با سرفرازى تا كه شد سردار عشق

 

                              دست داد و دست از فرزند زهرا بر نداشت

                              كز مقام و مرتبت شد جعفر طیار عشق

 

                              چشم داد و چشم بر خوان ستمكاران ندوخت

                              تا كه شد سیراب از سرچشمه سرشار عشق

 

                              می‌شود مستور زیر ابر تا روز معاد   

                              ماه بیند روى ماهش تا كه نگردد خار عشق

 

                              از على باید چنین فرزند تا روز مصاف   

                              همچو گل پرپر شود تا كه نگردد خار عشق

 

                              شیر حق را شرزه شیرى داد حق، كز هیبتش             

                              روبهان را مى‌كند در دهر تار و مار عشق

 

                              اى بنازم بر چنین آزاد مردى كز شرف 

                              گوى سبقت برده در ایثار با اقرار عشق

 

                              آفرین بر همت مردانه‌اش كز یك نگه

                              چون على وا مى‌كند صدها گره از كار عشق

 

                              رحمت حق باد بر شیر تو اى ام البنین                  

                              این چنین شیرى نمودى هدیه بر دادار عشق

 

                               تا كه او باب الحوائج هست دست حاجتى                            

                              شاعر ژولیده را نبود بر اغیار عشق

 

"                                     ژولیده نیشابوری"

  

 

ميلاد حضرت عشق، امام حسين (ع) بر عاشقان مبارك باد

 

 

گزيده‏اى از دعاى عرفه حسين بن على(ع)

اى مولاى من، تويى كه نعمت دادى، تويى كه احسان كردى، تويى كه‏به نيكى رفتار نمودى، تويى كه كرامت فرمودى، تويى كه فضيلت‏بخشيدى، تويى كه فضل خود را به اتمام رسانيدى، تويى كه روزى‏عطا فرمودى، تويى كه كرم كردى، تويى كه توانمندم ساختى، تويى‏كه سرمايه‏ام دادى، تويى كه پناه دادى، تويى كه كفايت كردى،تويى كه هدايت كردى، تويى كه از گناه بازداشتى، تويى كه گناهان‏را پوشيدى، تويى كه گناهان را بخشيدى، تويى كه عذر پذيرفتى،تويى كه مكنت و جاه بخشيدى، تويى كه عزت دادى، تويى كه پشتيبان‏بودى، تويى كه تاييدم كردى، تويى كه يارى رساندى، تويى كه شفابخشيدى، تويى كه عافيت دادى، تويى كه اكرام كردى، خجسته و بلندمرتبه‏اى اى پروردگار من، ستايش جاودانه از آن توست و سپاس‏پيوسته تو را سزاست.

آن كس كه تو را از دست داد، چه كسى را يافت و آن كه تو رايافت كه را از دست داد! به راستى كه زيانكار است آن كس كه به‏جاى تو ديگرى را برگزيند و بسى خسران زده است آن كه بكوشد تااز تو جدا گردد. چگونه به غير تو اميدوار شوم، در حالى كه تورشته احسان را نگسسته‏اى و چگونه نياز خويش از درگاه غير توبطلبم و حال آن كه عادت بخشندگى خويش را دگرگون نساخته‏اى!

اى كسى كه شيرينى مؤانست‏ خويش را به عاشقانت چشانيده‏اى، پس‏آنان در برابر تو تملق‏كنان برپاى ايستاده‏اند! اى كسى كه‏پرده‏هاى هيبت‏خود را بر دوستانت افكنده‏اى و آنان هراسناك درمقابل تو پوزش مى‏طلبند.

تو بندگانت را به ياد مى‏آورى پيش از آن كه ديگران از آنهايادى كنند و آغازگر هر بخشش و احسانى قبل از آن كه‏عبادت‏كنندگان رو به سوى تو آورند و بخشنده و عطا كننده‏اى، پيش‏از آن كه خواهندگان از تو بخواهند و چه شگفت است اين كه بسيارمى‏بخشى، آن گاه از آنچه بخشيده‏اى از ما وام طلب مى‏كنى!

خداوندا، من را به كمند مهربانى خويش به سوى خود آر تا وصال ‏تو را دريابم و با جاذبه الطاف خويش مرا دركش تا به سوى تو روى‏آورم!

 

 

 

می خواهم پیاده شوم...

 

خواستم زندگی کنم ، راهم را بستند .

ستایش کردم ، گفتند خرافات است .

عاشق شدم ، گفتند دروغ است .

گریستم ، گفتند بهانه است .

خندیدم ، گفتند دیوانه است .

دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم...

 

 ...:: دكتر شريعتي ::...

 

 

 

 

 

چه انتظار عجیبی...

 

  

 

 

ماه فرو ماند از جمال محمد ...

                    

 

ستاره ای بدرخشيد و ماه مجلس شد             

                  دل رميده ما را انيس و مونس شد

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت        

                  به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد

ببوی او دل بيمار عاشقان چو صبا      

                  فدای عارض نسرين و چشم نرگس شد

بصدر مصطبه ام می نشاند اکنون دوست  

                  گدای شهر نگه کن که مير مجلس شد

طرب سرای محبت کنون شود معمور  

                  که طاق ابروی يار منش مهندس شد

لب از ترشح می پاک کن برای خدا  

                  که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد
 

کرشمه تو شرابی به عارفان پيمود        

                  که علم بی خبر افتاد و عقل بی حس شد
 

چو زر عزيز وجودست شعر من آری    

                  قبول دولتيان کيميای اين مس شد
 

خيال آب خضر بست و جام کيخسرو      

                 به جرعه نوشی سلطان ابوالفوارس شد
 

ز راه ميکده ياران عنان بگردانيد        

                 چرا که حافظ از اين راه برفت و مفلس شد

                                                            

                                                                                                                                                   

ـ اي جامه بخود پيچيده ‍ـ برخيز و انذار كن  (آيات ١و ٢/ سوره مدثر)

 محمد به مرز چهل سالگي رسيده بود. تبلور آن رنج مايه ها در جان او باعث شده بود كه اوقات بسياري را در بيرون مكه به تفكر و دعا بگذراند، تا شايد خداوند بشريت را از گرداب ابتلا برهاند او هر ساله سه ماه رجب و شعبان و رمضان را در غار حراء به عبادت مي گذرانيد.

ـ آن شب، شب بيست و هفتم رجب بود. محمد غرق درانديشه بود كه ناگهان صدايي گيرا و گرم درغار پيچيد:

بخوان!

ـ محمد درهراسي و هم آلود به اطراف نگريست! صدا دوباره گفت:‌بخوان!

ـ اين بار محمد بابيم و ترديد گفت: من خواندن نمي دانم.

صدا پاسخ داد:

ـ بخوان به نام پروردگارت كه بيافريد، آدمي را از لخته خوني آفريد، بخوان و پروردگار تو را ارجمندترين است، همو كه با قلم آموخت، و به آدمي آنچه را كه نمي دانست بياموخت.........

و او هر چه را كه فرشته وحي خوانده بود باز خواند.

ـ هنگامي كه از غار پايين مي آمد زير بار عظيم نبوت و خاتميت، به جذبه الوهي عشق بر خود مي لرزيد از اين رو وقتي به خانه رسيد به خديجه كه از دير آمدن او سخت دلواپس شده بود گفت:

ـ مرا بپوشان، احساس خستگي و سرما مي كنم!

 و چون خديجه علت را جويا شد گفت:

ـ آنچه امشب بر من گذشت بيش  از طاقت من بود،‌امشب من به پيامبري برگزيده شدم!

خديجه كه از شادماني سر از پا نمي شناخت، در حالي كه روپوشی پشمي و بلند بر قامت او مي پوشانيد گفت:

ـ من مدتها پيش در انتظار چنين روزي بودم مي دانستم كه تو با ديگران بسيار فرق داري، اينك به پيشگاه خدا شهادت مي دهم كه تو آخرين رسول خدايي و به تو ايمان  مي آورم........

ـ پس از آن علي كه در خانه محمد بود با پيامبر بيعت كرد.